معبودهای من

جامعه ای که وحدت فکری دارد جامعه ای ست که در آن همه نمی اندیشند بلکه یک نفر فکر می کند.

مرد آرام عاشق سکوت بود، شیوه ی حرف زدنش بود. برای این سکوت نمی کرد تا چیزی یادش بیاید. سکوتش وقفه ی معمولی یا مکث بین دو حرف نبود، خود حرف بود.

حیف، می دانم که دیگر، برنمی داری از آن خواب گران، سر
تا ببینی خوردسال سالخورد خویش را
کاین زمان چندان شجاعت یافته است تا بگوید: "راست می گفتی پدر!"

اگر بدانسان که جفتی از آدم، پدر نخستینمان، برای او آفریدی برای من نیز حوایی از خود من برمی آوردی از شور و شادمانی سر بر آسمان می سودم.

من زندگی را دوست دارم ولی از زندگی دوباره می ترسم.
دین را دوست دارم ولی از کشیش ها می ترسم.
قانون را دوست دارم ولی از پاسبان ها می ترسم.
من می ترسم پس هستم، اینچنین می گذرد روز و روزگار من،
من روز را دوست دارم ولی از روزگار می ترسم.

گر ز مسجد به خرابات  شدم  خرده  مگیر 

مجلس وعظ دراز است و زمان خواهد شد

معشوق من چنان لطیف است که خود را به "بودن" نیالوده است که اگر جامه ی وجود بر تن می کرد نه معشوق من بود.

"عمر" مدت و مهلتی است که به تاریخ داده شده تا تاریخ چند هزار ساله بتواند در یک فرد حلول کند و خودش را به صورت یک شخصیت انسانی به او ببخشد.

مرگ هر انسانی جانم را می کاهد، چرا که با همه ی بشریت در هم آمیخته ام، بدینسان هرگز نمی پرسم ناقوس ها برای که به صدا درمی آیند، چرا که میدانم برای توست.

میدونی چرا کلاغا 300 سال عمر می کنن ما آدما 50 سال؟
چون ما 300 سال عمر کلاغو می تونیم تو یه لحظه تجربه کنیم، یه لحظه ی سرگردونی ... تفکر ... زجر...

باش! چونان صفحه ای که دغدغه ی کلمه دارد.
آوازی بخوان! در جستجوی آوایی که بی صداست.

آدمی هر چه روح می گیرد وهر چه از آنکه هست فاصله می یابد، از آنکه باید باشد نیز دورتر می گردد، و این است که هر که متعالی تر است از وحشت ابتذال هراسناک تر است!

اکنون یعنی سال ۶٠ هجری پاسخ همه در برابر این پرسش عصر این است که: نه!

و در این میان، تنها یک مرد، آن هم یک مرد تنها، فتوا می دهد که: آری!

یعنی چه "آری"؟ یعنی که در عجز مطلق، یک انسان اگاه و آزاد که ایمان دارد، در عصر سیاهی و سکوت، در برابر غصب و جور، باز هم مسئولیت جهاد دارد.

توانستن یا نتوانستن، ضعف یا قدرت، تنهایی یا جمعیت، فقط شکل انجام رسالت را عوض می کند نه وجود آن را!

ای تو آن عطر رمنده
وی به خود پیچیده و خود یافته چون کوه
نغمه از تو، زخمه از تو، شعر و صوت و گفت از تو
زخمه ای چابک بزن بر تار
تا که از زندان "سیمینم" برآید نغمه موزون تر
نغمه کان ز اندازه ی ساز است افزون تر

گو برآید نغمه ای از ساز
بشکند این ساز آرش وار
که نیازی نیست زایش را
زایش پاک و نجیبی را به هیچ افزار

نغمه گو بیرون فتد از ساز
گر بسوزد ساز نبود باک
فاعلاتن فاعلاتن نیز
گو برو از یاد
آنکه می رقصد میان دود خویش
او نترسد از شکست عود خویش

می گویم: "من به یک لیلی محتاجم" می گویند: زن بگیر.
گاهی وقت ها با خودم فکر می کنم که کاش لیلی زن نبود تا عوام این همه به اشتباه نمی افتادند.

جهان برایم دیگر هیچ نداشت و من دلیر، مغرور و بی نیاز اما نه از دلیری و غرور و استغنا، که از "نداشتن"، از "نخواستن". زندگی کوچکتر از آن بود که مرا برنجاند و زشت تر از آنکه دلم برآن بلرزد. هستی تهی تر از آنکه "به دست آوردنی" مرا زبون سازد و من تهیدست تر از آنکه "از دست دادنی" مرا بترساند.

نیم ساعت پیش، خدا را دیدم قوز کرده با پالتوی مشکی بلندش

سرفه کنان در حیاط از کنار دو سرو سیاه گذشت

و رو به ایوانی که من ایستاده بودم آمد

آواز که خواند تازه فهمیدم پدرم را با او اشتباهی گرفته ام

خدا، کران بیکرانه ی شکوه پرستش من بود

و شیطان، اسطوره ی تنهایی اندیشه های هولناک من

کفش، ابتکار پرسه های من بود

و چتر، ابداع بی سامانی هایم

من اولین سیاه مست زمینم

هر چرخی که می بینید، بر محور شراره های شور عشق من می چرخد

آه را من به دریا آموختم...

خود را در نگاه تو، در درنگ غافلگیر شده ی چشمان تو بازیافتم و بازشناختم و یک بار دیگر "آدم" شدم.